Wat een maand…

Wat kan er in een maand een hoop gebeuren. Als je er na die maand eens rustig op terugkijkt besef je jezelf dat er veel kan gebeuren in zo’n relatief korte periode. Zittend achter mijn computer en terugkijkend naar mijn beelden besef ik me dat ik een bevoorrecht mens ben om al dit moois mee te mogen maken. Het is een rustpunt, een creatieve uitlating, maar er zo’n ook momenten van frustratie geweest. Ook die moet je even terugkijken en een plekje geven. Zodra je dat hebt gedaan kan je vol goede moet een nieuwe maand ingaan en wederom genieten van alles om je heen.

Het was weer eens tijd voor een nieuw blog, maar ow ow wat had ik opeens een hoop foto’s te bekijken en na te bewerken. Het was een fotografische topmaand. Een dansend volk die een maand lang in Nijkerk verbleef, de terugkeer van de lente en zijn vogels, maar ook even mezelf in de spiegel bekeken en als klap op de vuurpijl toch wel de opening van een expositie.

Expositie : vrijdagavond 14 maart stond de opening van een expositie in de Kunstkelder van Putten in de agenda. Ik mocht daar, samen met een schilder en een beeldhouwer een aantal natuurfoto’s ophangen. Ik had nog nooit een officiële opening meegemaakt en was best een beetje zenuwachtig over mijn speech. Het bleek een zeer geslaagde avond met een hoop positieve reacties.

Een prachtige open ruimte onder het gemeentehuis van Putten. Ik mocht ca. 25 foto’s ophangen. Moeilijk kiezen…. De expositie is te zien tot en met 12 april. Op 29 maart as. zal ik aanwezig om de verhalen achter de foto’s nader toe te lichten.
Hier geef ik een voordracht van een gedicht, bijgestaan door collega Jaap die ook met 5 foto’s deelneemt aan de expositie. Iedere zin in het gedicht beschreef een foto of een soort uit de expositie. Jaap hield daarbij de foto die ervan hing op kleiner formaat in de lucht. Het werd een komische voorstelling, maar werd goed ontvangen.

Voor een geheel verslag van de opening met nog meer foto’s ga naar de volgende link : klik hier

Vogelhut : De temperaturen liepen al aardig hoog op in maart en daarom een aantal keren de boshut bezocht voor de gearriveerde appelvinken.

Waar ik de afgelopen jaren fotografeerde wat ik kon in de hut, heb ik nu echt geprobeerd me op 1 plek te concentreren en iets meer ruimte om de vogel te laten. Je geeft jezelf daarmee wel een uitdaging. Je moet meer geduld hebben en de sfeer en de omgeving in het plaatje moet bij elkaar aansluiten. Ik ben van mening dat de facetten die ik net noemde hier wel bij elkaar komen en ik ben ook zelf erg blij met dit beeld. Voor de "niet" vogelkenners. Dit si de vrouwelijk versie van de appelvink
Hier de mannelijke versie die er danwel toch weer aardig van dichtbij opstaat.

Heikikkers: Eigenlijk was ik net te laat voor het fotograferen van de echte blauwe heikikkers. Zoals gezegd was het al vroeg warm en daarom kregen de heikikkers het ook wat vroeger op hun heupen. Ik heb slechts 1 middag gehad om ze te kunnen fotograferen.

 

Gelukkig nog 1 blauw exemplaar kunnen vinden. Heikikkers zijn niet groot. Althans de mannetjes, De vrouwtjes zijn groter en worden niet blauw volgens mij.
Bij deze foto wat meer ruimte genomen en de achtergrond wat meer mee laten doen. Ik vind deze foto zelf de mooiste uit de serie omdat het 1 geheel vormt. De kikker in zijn natuurlijke omgeving
Hier een foto van een reeds weer bruin gekleurde kikker die via het vele wier (waterplanten) zijn weg naar zuurstof heeft gezocht. Je ziet de groene draadjes nog aan zijn mond zitten. Het lijkt net of hij klem zit...

Zelfportret : Iedere ochtend kijk in in de spiegel naar mezelf. Ook als ik me rot voel zijn mijn tatoeages soms iets waar ik kracht vandaan kan halen door er even naar te kijken. Een vriend uit Vlaardingen had een mooie studio en ik heb hem gevraagd of we eens een shoot konden doen om mijn tattoages op een mooie manier in beeld te brengen. Ik had daarbij zelf wat ideeën. Hieronder wat resultaten. (niet schrikken)

Mijn idee was om mbv wat spiegels al mijn tatoeages op mijn bovenlichaam en armen in 1 beeld te vangen. Het was passen en meten , maar het is uiteindelijk gelukt, met dank aan Dennis Vermaas (http://www.deve-foto.nl)
Tijdens het fotograferen, herinnerde ik me een gevoel wat ik in een foto terug wilde zien. Het klinkt allemaal heel ernstig, maar het beeld dat ik mezelf in een donker hoekje plaats, voelt veilig en vertrouwd. Ik ben van plan om op mijn site onder de 'Series' ook een kopje aan te maken met gedichten. Hier komen dan foto's te staan met gedichten die ik zelf heb geschreven en mijn gevoel van een bepaald moment kunnen omschrijven. Ik ben ook van plan gedichten te gaan schrijven over soorten of momenten op de foto….

Ontdekkingen : Door steeds meer sociale contacten te onderhouden , kom je ook nog wel eens wat ten gehore. Zo is er een collega die veel wildplekken weet te vinden. Samen met hem een aantal keren vroeg op pad geweest en een prachtige plek gevonden waar ik zeker nog vaak terug zal keren om te genieten van het uitzicht en dan ook nog de kans heb op om een paar overstekende herten te fotograferen in hun landschap.

sfeer en landschap zegt al genoeg

IJsvogels : Begin maart , zoals ieder jaar, weer een aantal ijsvogelbroedwanden opgeknapt en de laatste tijd zitten er op de vaste plek waar ze al drie jaar achter elkaar broeden wederom een koppeltje. Elke keer als ik ze tref doen deze prachtige beestjes wat met me. Ik kan een hele middag in een hutje gaan zitten zonder te fotograferen en genieten van het gedrag wat ze vertonen om elkaar de liefde te bewijzen.

Twee keer heb ik geprobeerd de ijsvogel op een tak te fotograferen. Eenmaal succes gehad. Het is nu toch een beetje wachten totdat de jongen uitgevlogen zijn voordat ik de foto's kan maken die ik in gedachten heb op deze tak. Het is me in ieder geval niet gelukt om de paring van het eerste broed te kunnen vastleggen helaas.

Lente : Begin maart was de macropixperience in Amsterdam. Deze heb ik ook bezocht en een aantal lezingen bijgewoond. Werkelijk prachtige beelden kwamen er langs en ook een hoop inspiratie opgedaan om eens mee aan de slag te gaan. Zo ook direct de volgende dag met de vroege voorjaars bloeiers aan de slag gegaan.

Je merkt dan dat je heel snel resultaten wilt boeken en dat lukt niet als je een bepaald beeld in je hoofd hebt zitten. Zo’n beeld moet langzaam ontstaan en daar moet je eigenlijk uren rondom de bloemen bezig zijn om tot zo’n beeld te komen. Dit is dus eigenlijk een beetje een standaardbeeld van de krokus
In deze foto's zijn alle regeltjes eens even overtreden en ben ik op zoek gegaan wat mijzelf gewoon aansprak. De lezer hoeft het niet mooi te vinden, maar ik vind als beginnende krokusfotograaf het een uitdagende afwijkende foto die nog best mooi is ook

Polder: Ook in de polder is het weer een komen van weidevogels uit de verre landen. Dit jaar hebben ze op een locatie een aantal weilanden flink onder water gezet wat mooie situaties op kan leveren. Op een late middag nog even een rondje gemaakt. Uiteindelijk belande ik met een zeiknatte spijkerbroek , maar met een brede glimlach op mijn gezicht terug in de auto.

Je hebt van die momenten waar je gelukkig van wordt. Geen schuwe grutto, prachtig namiddaglicht en een hele mooie setting. Het enige wat je ervoor nodig hebt, is wat kennis van de vogels om ze goed en rustig te kunnen benaderen en dus een natte spijkerbroek

Dansend Volk : Eigenlijk zit hier geen verhaal vooraf aan vast. Het is een gevoel. Ik heb dat in een gedicht verwoord, genaamd hypnose :

Dansend tegen de lucht, geheel onbewolkt.
Vliegen vogels, heel dicht bevolkt.
De vormen die ze aannemen zijn zo adembenemend mooi.
Dat ik gevangen wordt in een onzichtbare kooi.
Ik lijk gehypnotiseerd door hun gebundelde pracht.
De natuur toont hier zijn onwaarschijnlijke en mystieke kracht.
Langzaam zullen ze slapen gaan.
Ik blijf kijken en eventjes in de waan.
In gedachten zie ik ze al dansend neerdalen.
Schitterende vormen vertellen me de verhalen.
Het zijn de verhalen waarin de vogels van zich af schreeuwen.
Dames en heren, 2014 is het jaar van spreeuwen!

Geheel ontroerd rijd ik terug naar mijn eigen slaapplekje……..

Een groothoekopname van de polder met op de achtergrond de bomen waar de spreeuwen ‘s nachts sliepen. Op een groothoek beeld zijn de spreeuwen kleine zwarte stipjes en heb je geen benul van hoeveel het er zijn.

Na eerst de grote meute gevolgd te zijn, samen met vriend Bart eens op ons eigen gevoel afgegaan en de andere kant van de snelweg bezocht. Trappetje mee en op een electriciteitshuisje geklommen om over de auto's heen te kunnen fotograferen. Dit leverde soms een kleine file op de A28 op, maargoed, we stonden alleen maar op een paar spreeuwen aan de overkant van de weg te wachten, op ee electriciteisthuisje, met een groot statief en een camera, verder niets
Op de vorige foto was het weliswaar mistig. Op deze hadden we een mooie zonsondergang. We werden inmiddels al wel opgemerkt door alle andere fotografen die aan de andere kant stonden, dus lang kon het niet meer duren voordat de meute ook aan deze kant van de snelweg kwam. De spreeuwen arriveerde zodra de zon bijna onder was, bleven een half uurtje boven hun slaapplek cirkelen en dansen, kregen soms bezoek van een slechtvalk, en de tienduizenden spreeuwen waren in ongeveer 1 minuut allemaal naar beneden gestort in de bomen. Japie, bedankt voor het maken van de foto's

Tijdens de bijeenkomst van de fotowerkgroep van IVN Nijkerk, vertelde Wim Smeets dat hij eens mee heeft gedaan aan een onderzoek van dit gedrag. De spreeuwen werden snachts met een kleurstof bespoten als ze naast elkaar zaten te slapen. Wat blijkt. De volgende dag, de week erna enz…. zaten de spreeuwen precies hetzelfde op de tak, in dezelfde volgorde. Nu, als je weet hoe groot de groep was en het fenomeen hebt mogen zien, is dit echt een ongelofelijk natuurverschijnsel.

De eerste twee weken dat ik er geweest ben heb ik me voornamelijk bezig gehouden met de vormen die de spreeuwen aannemen te fotograferen en deze dan als het ware te bevriezen met een snelle sluitertijd. Soms deed de zonsondergang goed mee. Inmiddels was inderdaad na drie mooie rustige fotoavonden de geheel meute zich aan het verplaatsen en uitbreiden over verschillende locaties rondom de spreeuwenwolk.

De laatste twee weken meer met wat langere sluitertijden gewerkt en de beweging proberen vast te leggen. Lastig om te doen omdat je te maken hebt met verschillende snelheden en spreeuwen dichtbij en verder weg, maar wel heel gaaf om de resultaten ervan terug te zien.

Al met al een machtig mooi ervaring die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten. Ik heb er duizenden foto’s van gemaakt tijdens de vier weken dat de groep spreeuwen het grootste was. Uiteindelijk honderden overgehouden en daarvan ca. 50 stuks nu op mijn website gezet. Via dit blog wil ik je uitnodigen eens de gehele serie te bekijken. Klik hier.

Een heel mooi moment vond ik ook dat tientallen fotografen zo gefocused waren op de spreeuwen dat ze vergaten om eens achter hun te kijken wat er daar nu gebeurde. Ik heb het spreeuwen avontuur deze avond vroegtijdig afgebroken om onderstaande foto te kunnen maken. Deze foto is gemaakt zonder het gebruik van filters. De lucht was echt zo….

Ik sluit dit blog af met een foto die ik maakte toen de spreeuwen net in de bomen wren gedoken en ik naar huis reed. Boven het industrieterrein kwam de maan net op, hij was nog vol ook en een klein beetje bewolking maakt de sfeer. Ik moest er een foto van maken….

One thought on “Wat een maand…

Laat een reactie achter bij Bert Reactie annuleren

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*