Het recht van de sterkste

Stel je voor dat je als man zijnde maar een keer per jaar een vrouw kan beminnen, maar dat het er misschien wel gelijk tientallen zijn in twee weken. Waar zou jij voor kiezen? Ieder jaar dat, of echt gelukkig worden door iedere dag met eendezelfde vrouw te mogen genieten van elkaar en dan ook nog zonder ervan te voren voor te hoeven vechten?

Ieder jaar schrijf ik het weer. Volgend jaar ga ik op zoek naar een plekje in de wilde natuur waar ik misschien wat minder en verder weg foto’s mag maken van de edelherten, maar waar de belevenis veel mooier is, dan op het nationaal park de Hoge Veluwe. Tot nu toe wordt ik ieder jaar toch weer naar de wildbaanweg toegetrokken en blijft het een vreemd iets dat ik er dan iedere dag terug wil tijdens de bronst om niets te missen. Ook dit jaar was het weer zo. Toch heb ik hele leuke en bijzondere momenten mee mogen maken en heb ik er een aantal foto’s aan overgehouden waar ik zelf best blij mee ben. Hieronder een serie van de bronst op nationaal park de hoge veluwe 2014.

De standaard foto van vele fotografen waarschijnlijk. Ik zelf geef de voorkeur aan het zogenoemde tweede veld, waar de herten tussen de heide lopen. Op zo'n vijftig meter van de 400 op rij staande fotografen gooit deze heer zijn hoofd achterover en laat zijn oergeluid horen. De 400 fotografen klikken er op los en zodoende zullen vele lezers dit soort foto's herkennen.
Dit jaar heb ik slechts enkele keren op het eerste veld gestaan. Zoals hier te zien is, staan de herten echt op steenworpafstand van je lens en geeft het eerste veld een ander beeld als de heide. Foto is gemaakt met mobiele telefoon.
Op sommige avonden ontstaand prachtig licht wat net weer iets extra's meegeeft aan zo'n foto.
En als het hert dan precies in het licht staat en de voor- en achtergrond niet dan leent zo'n beeld zich eens voor heel wat anders. Een zwart / wit bewerking
Het moment voor mij van 2014. Normaal loopt de man achter de vrouwen aan te rennen om ze te mogen bestijgen. In dit geval was het anders. De hinde liep rondjes om de man heen en wilde bestegen worden. Ik hoop dat het werkt, maar door op onderstaande link te klikken zie je het filmpje op Facebook. en anders even kopiëren en plakken in de adressenbalk van internet.

https://www.facebook.com/video.php?v=306513186221662&set=o.481727491901711&type=2&theater

Eerste veld. Een prachtig jonge hinde komt zo dichtbij dat ze nog maar net in beeld past. Ik kan het niet laten om even een fotootje te maken als de zon net een beetje doorkomt.

En dan sta je daar gezellig te kletsen met andere fotografen en komt er  aan het einde van de bronsperiode opeens een hert aan gesjokt die wel klaar is om energie in al die vrouwen te steken. Hij heeft nog net even een heerlijk modderbadje genomen en druipt af om ergens verscholen te gaan rusten.

En dan is er nog het bekendste hert van het Nationaal Park. Ook wel Hubertus genoemd. Hij bemoeide zich wel met de bronst dit jaar, maar ook bemoeide hij zich met het voeren van de boswachter. Je hoorde het hert nog net niet stiekum tegen de boswachter fluisteren : Gooi het daar maar neer, dat is een mooi plekje waar ik dan kan gaan burlen zodat de fotografen denken dat ze het unieke plaatje hebben. Het hert is zo tam als mijn nieuwe papegaaitje zoals je hier kan zien. Het hert is totaal niet schuw voor mensen en word ook buiten de bronst veelvuldig in het park gezien.

Een mooiere afsluiting van de serie foto’s vanaf het eerste en tweede veld kan je je bijna niet voorstellen toch. Iedere keer lig ik weer dubbel als ik dit zie. Wat een smoelwerk!

En dan was er dit jaar een soort van nieuwe trekpleister ontstaan. Ik had deze locatie vorig jaar al ontdekt, maar dit jaar wisten vele mensen deze locatie ook te vinden. Een prachtige plek waar de herten misschien wel wat verder weg lopen, maar zier de moeite waard was vanwege de prachtige omgeving en de ondergaande zon. Hieronder een serie vanaf dit veld.

Prachtig zijlicht verwarmd het gele helmgras en het hert geeft zijn hindes de kans even te grazen om een mooi open plekje.
Ja, en hier was ik naar op zoek. De ondergaande zon. Het silhouet van een brullend hert.
En als een van de volgende dagen er dan geen hert staat maar er wel een prachtige zonsondergang te zien is, dan is de verleiding toch wel erg groot om op de computer een selectie van het silhouet te maken en het in de zonsondergang te plakken. Normaliter niet mijn ding, maar nu toch wel erg leuk te laten zien……
En dan was er nog de laatste avond. 31 september. openingstijd nog 1 dag tot 20.00uur. Op het eerste en tweede veld is er niets meer te zien dus dan nog maar even naar het derde veld om te kijken of de herten daar nog zich wilde laten zien. Langzaam wordt het kouder en ontstaat er grondmist. In de verte staat een groep edelherten op en komt naar voren. Het was een onvergetelijke avond. Moeilijke omstandigheden om te fotograferen, maar wat een prachtige belevenis en avond. Een kadootje als afsluiting van een leuke bronst 2014.

Twee foto’s laat ik in dit blog achterwege. Dit omdat ik deze heb ingezonden voor de jaarlijkse fotowedstrijd van het VNF Nijkerk. Op 27 november zal hier een feestelijke open avond worden georganiseerd met de prijsuitreiking van die wedstrijd. Op de website vanher VNF kan je je aanmelden voor deze avond via het contact formulier.

Misschien tot dan.


One thought on “Het recht van de sterkste


  1. Prachtig bronst verslag, het is toch ieder jaar weer bijzonder om mee te maken.
    Je hebt de burlende hertenman schitterend erop staan, het intieme onderonsje is natuurlijk wel de topper van deze serie. DE foto van het kusje van de hinde vind ik ook al geweldig, die interactie tussen dieren is het mooist om te zien.
    groetjes Ghita

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*