Afsluiting 2016

Met kerstavond voor de deur neem ik nog even plaats achter mijn computer en besluit ik nog een blog te schrijven. Ik besef me dat ik een prachtig jaar heb mogen beleven met een heel hoop liefde. Ik heb geleerd, gewerkt, gebeden, genoten, gefotografeerd, gepresenteerd, geskied, geklommen, maar vooral mogen ontvangen. Met dankbaarheid voor al het moois in mijn leven wens ik via deze weg iedereen een heel fijn kerstfeest en een heel fijn en gezond 2017 toe.

Tot het einde van het jaar is de herfst overgegaan in winter. Tenminste, zo noemen ze het nou eenmaal. Ik heb mogen exposeren in conferentiecentrum Mennorode te Elspeet en daar maar liefst 7 foto’s verkocht. Een hele eer!

Ook mocht ik een presentatie geven in mijn eigen dorp. Met alle mensen in een goed gevulde zaal gebeurde er iets heel moois. ik ontroerde de mensen en de mensen ontroerde mij. Een betere reden om een presentatie te geven is er wat mij betreft niet.
Ook mocht ik een presentatie geven in mijn eigen dorp. Met alle mensen in een goed gevulde zaal gebeurde er iets heel moois. ik ontroerde de mensen en de mensen ontroerde mij. Een betere reden om een presentatie te geven is er wat mij betreft niet.

In de herfst en winter een aantal excursies van de fotowerkgroepen bijgewoond en ook zelf een paar keer op pad geweest. Hieronder de resultaten.

Een hele vage foto waar je van moet houden was eigenlijk het enige beeld waar ik enigszins geboeid door bleef na terugkomst van de excursie met fotovereniging Nijkerk. Niet omdat het niet leuk, gezellig of inspirerend was, maar het wilde die ochtend gewoon niet zo. Geen zin in paddenstoelen, het stromende beekje was niet zo mooi als gehoopt en de spiegeling van de herfstkleuren in het water kwamen ook niet zo uit de verf wat ik er mee wilde. Dan maar weer de hdr stand en lekker bibberen...
Een hele vage foto waar je van moet houden was eigenlijk het enige beeld waar ik enigszins geboeid door bleef na terugkomst van de excursie met fotovereniging Nijkerk. Niet omdat het niet leuk, gezellig of inspirerend was, maar het wilde die ochtend gewoon niet zo. Geen zin in paddenstoelen, het stromende beekje was niet zo mooi als gehoopt en de spiegeling van de herfstkleuren in het water kwamen ook niet zo uit de verf wat ik er mee wilde. Dan maar weer de hdr stand en lekker bibberen…
Een ochtendje in het Speulderbos fotograferen bracht een verrassing. Het was koud en mistig en op sommige plekken ontstaat er dan door een bepaald proces in oude beukentakken zogenoemd ijshaar. Een prachtig stukje natuurverschijnsel wat wel weer lastig is om er iets leuks van de maken op te foto. Ik ben niet heel tevreden met deze foto, maar vond het wel erg leuk jullie hem te laten zien.
Een ochtendje in het Speulderbos fotograferen bracht een verrassing. Het was koud en mistig en op sommige plekken ontstaat er dan door een bepaald proces in oude beukentakken zogenoemd ijshaar. Een prachtig stukje natuurverschijnsel wat wel weer lastig is om er iets leuks van de maken op te foto. Ik ben niet heel tevreden met deze foto, maar vond het wel erg leuk jullie hem te laten zien.
Mist en vorst betekend ook rijp op takjes en in dit geval paddenstoelen. Nadat het ijshaar al grotendeels gesmolten was door de oplopende temperaturen, bleek er in een nog beschaduwd stukje bos nog rijp op de paddestoelen te zitten. Met tegenlicht en wat tussenringen ontstond deze staande rij pannekoeken.
Mist en vorst betekend ook rijp op takjes en in dit geval paddenstoelen. Nadat het ijshaar al grotendeels gesmolten was door de oplopende temperaturen, bleek er in een nog beschaduwd stukje bos nog rijp op de paddestoelen te zitten. Met tegenlicht en wat tussenringen ontstond deze staande rij pannekoeken.
Dit is een foto die ik eigenlijk zo eventjes tussendoor maakte. Een foto met dubbele belichting. Deze techniek snap ik eigenlijk nu nog steeds niet echt helemaal, maar ik probeer er zo af en toe eens iets mee. In dit geval gaf het mij een mooie "basis" foto die met een kleine bewerking van vooral aansterken van kleuren een prachtig beeld geeft (vind ik).
Dit is een foto die ik eigenlijk zo eventjes tussendoor maakte. Een foto met dubbele belichting. Deze techniek snap ik eigenlijk nu nog steeds niet echt helemaal, maar ik probeer er zo af en toe eens iets mee. In dit geval gaf het mij een mooie “basis” foto die met een kleine bewerking van vooral aansterken van kleuren een prachtig beeld geeft (vind ik).
De laatste foto van deze prachtige en vruchtbare ochtend. Iets wat we van een andere fotograaf al eens gezien hadden. Ik vond dat een erg mooie foto dus wilde ik er ook eens mee aan de slag.... Ik ga niet alles verklappen dit jaar, maar....iets met flitser...
De laatste foto van deze prachtige en vruchtbare ochtend. Iets wat we van een andere fotograaf al eens gezien hadden. Ik vond dat een erg mooie foto dus wilde ik er ook eens mee aan de slag…. Ik ga niet alles verklappen dit jaar, maar….iets met flitser…
Dan was er een dagje dat ik mijzelf had uitgenodigd om een zwerm spreeuwen te gaan fotograferen ergens in Nederland. Spreeuwen komen pas tegen zonsondergang bij elkaar om hun kunstje te vertonen dus had ik op internet wat zoekwerk gedaan en kwam ik bij een plekje uit waar ransuilen zouden zitten. De ransuilen zouden met tientallen in een berk verblijven die middenin een woonwijk staat. De plek had ik zo gevonden , maar er zaten maar twee uilen in de boom en die zaten ook nog eens niet mooi voor een foto. Onrustig bleef ik ronddraaien en lopen en vlak voordat ik in mijn auto wilde stappen om weer weg te gaan, viel mijn oog op een wat kleiner boompje welke nog volledig in het blad zat. Een perfecte schuilplaats voor de uilen. Heel langzaam liep ik er op af en om heen. Ik schrok me een hoedje toe ik opeens op 2 meter oog in oog stond met een ransuil op ooghoogte. Snel deed ik wat stappen naar achteren om het beetje niet weg te jagen. Nadat ik vervolgens de camera uit de auto had gepakt en bedacht had hoe ik niet te dichtbij kwam en de uiltjes niet liet schrikken, een paar foto's gemaakt. Het zijn prachtige uilen, ze zitten heel de dag stil dus ja, wat kan je nog meer dan dit ervan maken...
Dan was er een dagje dat ik mijzelf had uitgenodigd om een zwerm spreeuwen te gaan fotograferen ergens in Nederland. Spreeuwen komen pas tegen zonsondergang bij elkaar om hun kunstje te vertonen dus had ik op internet wat zoekwerk gedaan en kwam ik bij een plekje uit waar ransuilen zouden zitten. De ransuilen zouden met tientallen in een berk verblijven die middenin een woonwijk staat. De plek had ik zo gevonden , maar er zaten maar twee uilen in de boom en die zaten ook nog eens niet mooi voor een foto. Onrustig bleef ik ronddraaien en lopen en vlak voordat ik in mijn auto wilde stappen om weer weg te gaan, viel mijn oog op een wat kleiner boompje welke nog volledig in het blad zat. Een perfecte schuilplaats voor de uilen. Heel langzaam liep ik er op af en om heen. Ik schrok me een hoedje toen ik opeens op 2 meter oog in oog stond met een ransuil op ooghoogte. Snel deed ik wat stappen naar achteren om het beestje niet weg te jagen. Nadat ik vervolgens de camera uit de auto had gepakt en bedacht had hoe ik niet te dichtbij kwam en de uiltjes niet liet schrikken, een paar foto’s gemaakt. Het zijn prachtige uilen, ze zitten heel de dag stil dus ja, wat kan je nog meer dan dit ervan maken…
De volgende excursie was die met fotovereniging Barneveld. Een paar dagen ervoor had ik een presentatie van LouLou Beavers gezien en deze doet heel veel met dubbele belichting. Ik heb die ochtend veel geoefend en geƫxperimenteerd. Langzaam begon ik een beetje te begrijpen hoe het werkte. Dit kunstwerkje is opgebouwd uit twee foto's. De eerste is een foto van een tweetal bomen tegen de lucht. De tweede is van een bladerdek aan een tak, ook tegen de lucht, waardoor er een witte achtergrond ontstaat en daar waar de bomen staan de bladeren zich helemaal laten zien.
De volgende excursie was die met fotovereniging Barneveld. Een paar dagen ervoor had ik een presentatie van LouLou Beavers gezien en deze doet heel veel met dubbele belichting. Ik heb die ochtend veel geoefend en geĆ«xperimenteerd. Langzaam begon ik een beetje te begrijpen hoe het werkte. Dit kunstwerkje is opgebouwd uit twee foto’s. De eerste is een foto van een tweetal bomen tegen de lucht. De tweede is van een bladerdek aan een tak, ook tegen de lucht, waardoor er een witte achtergrond ontstaat en daar waar de bomen staan de bladeren zich helemaal laten zien.
Deze ochtend was het ook behoorlijk mistig. Mijn oog viel op een rij laagstaande jonge beuken met daarachter een aantal wat oudere kale bomen. Door de camera wat op en neer te bewegen en er een schilderij-filter overheen te leggen in de nabewerking ontstond deze foto waar ik persoonlijk erg blij mee ben
Deze ochtend was het ook behoorlijk mistig. Mijn oog viel op een rij laagstaande jonge beuken met daarachter een aantal wat oudere kale bomen. Door de camera wat op en neer te bewegen en er een schilderij-filter overheen te leggen in de nabewerking ontstond deze foto waar ik persoonlijk erg blij mee ben
Een hop is een zeldzaamheid in Nederland dus als hij een aantal weken achter elkaar al op een bepaalde plek bij jouw in de buurt gezien wordt , wil je er toch eens gaan kijken. Het beestje had wel twee ringen om de poten. Men denkt dat hij ontsnapt is van een kweker. Dat maakt het niet minder leuk er te proberen een mooie foto van te maken. De hop bevond zich op een behoorlijk ruig terrein waardoor fotograferen op ooghoogte geduld vergde. Wachten totdat je hem net door de vegetatie heen kon fotograferen
Een hop is een zeldzaamheid in Nederland dus als hij een aantal weken achter elkaar al op een bepaalde plek bij jouw in de buurt gezien wordt , wil je er toch eens gaan kijken. Het beestje had wel twee ringen om de poten. Men denkt dat hij ontsnapt is van een kweker. Dat maakt het niet minder leuk er te proberen een mooie foto van te maken. De hop bevond zich op een behoorlijk ruig terrein waardoor fotograferen op ooghoogte geduld vergde. Wachten totdat je hem net door de vegetatie heen kon fotograferen.
jvt14992b
Als een hop zich uitrekt gaat ook de kuif omhoog. Als je daar een tijdje bij ligt begin je het gedrag te leren en kan je erop anticiperen. Hier had ik een beetje geluk omdat ik zijn kop net scherp kon stellen en hij zich uitrekte.

Tot volgend jaar.

2 thoughts on “Afsluiting 2016


  1. Ohhh, wat een schitterende serie.Ik weet niet waar ik zal beginnen want ik zit bij alles vol verwondering te kijken.Jij vond de ijshaar foto niet zo geslaagd? Ik vind hem geweldig, mooi standpunt, mooie scherpte diepte en mooie uitvoering (zwart-wit?). verder springt de hop er voor mij uit,niet alleen de vogel maar vooral de manier waarop je hem hebt gefotografeerd. Ook de ransuil tussen de herfstblaadjes is een prachtige jaloersmakende foto. Ik had ze graag zelf zo gemaakt, maar het blijft nu op mijn wensenlijstje voor 2017. Voor jou ook nog alle goeds voor het nieuwe jaar met weer veel mooie natuur en fotografie momenten.
    groetjes Ghita

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*