Van alles wat

Het jaar is alweer bijna een maand oud en we hebben alweer een hoop ellende en rare weersomstandigheden meegemaakt. Mensen blazen zichzelf op om een standpunt te maken, terwijl de temperatuur boven de 10 graden bleef. Wat een gekke wereld leven we toch in….. Er gebeurt ‘ van alles wat ‘ in ieders leven en zo kabbelen we allemaal door met een ieder zijn opvattingen, geloof, gedragingen, werk,  en zo kan ik nog wel even doorgaan. Iedereen lijkt er druk mee te zijn. Ik ben er tussen, tijdens en na de feestdagen een aantal keren op uit geweest om ‘ van alles wat’  te fotograferen.

Kilometers maken : Het beloofde een dag mooi weer te worden en op social media had ik al een aantal prachtige foto’s gezien van bosuilen en waterspreeuwen die in de buurt van Arnhem dagelijks gezien werden. Vol verwachtingen (en uiteraard een lunchpakketje) ging ik die ochtend op pad. Eerst op zoek naar de bosuil. De locatie werd mij na een mailtje aangewezen door een vriendelijke vogelaar. Bij aankomst stonden er al twee fotografen en de bosuil had zich in zijn gat laten zakken. Dan maar even een wandelingetje maken en straks nogmaals kijken. Helaas nog steeds niets…. Dan meer weer terug naar de auto en op naar de Waterspreeuw. Waar ik dacht dat dit 20 minuutjes rijden zou zijn, bleken dit er maar liefst 50. Ik begon het al een beetje zat te worden. Eenmaal aangekomen bij de waterspreeuw kwam het enthousiasme weer terug. Wat een machtig mooie plek om foto’s te maken van dit excentrieke beestje. Maar waar is hij nou? Even een praatje hier en daar en maar weer wachten. Nog maar een wandelingetje dan…. Nog niets… praatje, wandelingetje, wachten…….. Twee uur verder besloot ik daar maar weg te gaan. De vogel leek gevlogen. Tja. Ik heb toch niets voor niets vrij genomen en wil wel iets op de foto hebben. Dan maar weer terug naar de bosuil. Jaja. ik hoor u denken. Weer 50 minuten rijden . Vol spanning liep ik naar de locatie, maar helaas… de bosuil liet zich nog steeds niet zien. Ik droop treurig af naar mijn auto en reed huiswaarts. De volgende gedachten overkwamen mij… “waarom doe ik dit toch. Kilometers rijden om een bepaalde soort op de foto te krijgen terwijl ik een maandje ervoor bij mij om de hoek tien keer zoveel plezier heb met het maken van herfstfoto'”  Ik verklaarde mezelf even voor gek….

De volhouder wint. De bosuil bleef in mijn hoofd zitten. Uiteindelijk was het mijn derde bezoek dat hij er wel zat en ik een aantal foto’s heb kunnen maken. Een bosuil zit heel de dag een beetje te dutten, dus na een paar foto’s kan je niet veel anders meer. Gegroet zei ik, meneer de uil. bedankt voor uw bijdrage aan dit blog.

De reden dat ik deze foto wilde maken lijkt  me duidelijk. een prachtig gat had de bosuil uitgekozen.
De reden dat ik deze foto wilde maken lijkt me duidelijk. een prachtig gat had de bosuil uitgekozen.
Maarja, ik moet dan toch net even wat anders dan anders proberen. Er moest een boomstronk om op te staan en een erg hoog opgesteld statief aan te pas komen om precies tussen deze twee dikke boomstammen een gaatje te vinden.
Maarja, ik moet dan toch net even wat anders dan anders proberen. Er moest een boomstronk om op te staan en een erg hoog opgesteld statief aan te pas komen om precies tussen deze twee dikke boomstammen een gaatje te vinden.

Boshut. Dan was er natuurlijk nog even een bezoekje bij de boshut. Na het zien van de sperwer en de middelste bonte specht door andere bezoekers van de hut hoopte ik ook op wat bijzonders. Voor het eerst in de vier jaar dat de hut er staat lande er een goudvink voor de hut. Hij lande alleen op 50 cm vanaf het luikje waardoor fotograferen onmogelijk was. Het moment was daarentegen super.

De zwarte mees is een dagelijkse bezoeker in de winter bij mijn hut. Ik vind het persoonlijk een lastig vogeltje om goed op de foto te krijgen. Je herkent hem goed aan de witte streep op zijn kop en die zie je meestal niet. Bij deze foto net wel, dus voor mij een geslaagd registratieplaatje.
De zwarte mees is een dagelijkse bezoeker in de winter bij mijn hut. Ik vind het persoonlijk een lastig vogeltje om goed op de foto te krijgen. Je herkent hem goed aan de witte streep op zijn kop en die zie je meestal niet. Bij deze foto net wel, dus voor mij een geslaagd registratieplaatje.
Een onverwachte gast voor mij in de winter was de appelvink. Waar ik er soms tien voor mijn hut heb ik de lente en zomer, zijn ze normaliter nergens te bekennen in de winter. Er zit nu nog een koppeltje wat zo af en toe een hapje komt halen. Leuk te zien is de kleur van de snavel die in de winter heel licht verkleurd. (of is dit zijn normale kleur).
Een onverwachte gast voor mij in de winter was de appelvink. Waar ik er soms tien voor mijn hut heb ik in de lente en zomer, zijn ze normaliter nergens te bekennen in de winter. Er zit nu nog een koppeltje wat zo af en toe een hapje komt halen. Leuk te zien is de kleur van de snavel die in de winter heel licht verkleurd. (of is dit zijn normale kleur?).

Verwacht het onverwachte. Na een bezoek van vrienden wilde ik nog even naar het dorp met mijn vriendin. Even gezellig shoppen…. Ik zit net mijn veter van mijn rechter schoen te strikken als ik in mijn ooghoek een rode vlek in de tuin zie zitten. Ik kijk op……. de goudvink.!!!!… Prachtig hing hij aan een verdorde onkruidstengel om zich te goed te doen aan de zaden. Snel de camera gepakt en een foto door het raam gemaakt. Bah!!!! niet scherp…. Even geduld hoor schat. ik moet deze even proberen……. Langzaam open ik de deur naar de tuin en de vogel blijft zowaar zitten, maar kijkt enigszins verbaasd mij aan. Ik richt mijn camera op de vogel en maak een serie foto’s. De afstand achter de vogel is veel te weinig. Ik moet dichterbij komen om er nog iets van te maken. Dan maar met mijn schone broek op de natte tegels met mijn knieën en elke keer een stukje dichterbij.

De vogel had waarschijnlijkere honger want bleef zitten en ik kon dit fullframe beeld maken. Tja. Er staan wat onrustige takje op, maar het is mijn tuin die al een half jaar geen onderhoud heeft ondergaan.....
De vogel had waarschijnlijkere honger want bleef zitten en ik kon dit fullframe beeld maken. Tja. Er staan wat onrustige takje op, maar het is mijn tuin die al een half jaar geen onderhoud heeft ondergaan…..

Geluk bij een ongeluk. Dan was er het verhaal van de klapekster. Een dagje met fotovrienden op stap om de klapekster te fotograferen. Ik had hem een weekje daarvoor al elders gezien en onderstaande foto gemaakt vanaf behoorlijke afstand.

Vanaf zon dertig meter, dus de foto enigszins bijgesneden en de vogel in de rechter bovenhoek gezet voor de compositie. Een heel simpel beeld
Vanaf zon dertig meter, dus de foto enigszins bijgesneden en de vogel in de rechter bovenhoek gezet voor de compositie. Een heel simpel beeld

Eenmaal bij dit overigens prachtige gebiedje aangekomen zagen we de vogel al snel zitten. Nu nog fotograferen. Dat is helaas mij niet naar tevredenheid gelukt. De klapekster pakte namelijk op een gegeven moment een muis uit een bramenstruik, vloog hoog op en werd een aantal seconden later door een torenvalk achternagezeten om zijn muisje af te pakken. De klapekster verdween achter de bomenrij en hebben we de rest van de prachtige ochtend niet meer gezien. Als hij dan weg is , ga je toch eerst staan wachten of hij terug komt. Hey… een paar mooie berkjes waar de heel mooi zonlicht op schijnt. Even mijn kunstje proberen hoor. Mijn fotovrienden moesten erg lachen toen ik met de 500mm de lens een stukje op een neer stond te bewegen.

schilderen met de 500mm
schilderen met de 500mm
Zoals gezegd bleef de klapekster weg, maar deed een groepje putters zich wel tegoed aan de zaden. Deze foto is voor mij dus een geluk bij een ongeluk... ( ja hallo, mag ik ook eens....)
Zoals gezegd bleef de klapekster weg, maar wel deed een groepje putters zich tegoed aan de zaden. Deze foto is voor mij dus een geluk bij een ongeluk… ( ja hallo, mag ik ook eens….)

Landschappen. De dagen worden nu weer wat langer, maar vooral als het kouder wordt en het een beetje helder is worden de luchten aan het einde van de dag soms prachtig. Op zoek naar nieuwe landschappen kwam ik op een nieuw plekje. Eerst geprobeerd met de groothoeklens, maar daar was de locatie niet geschikt voor vond ik. De sfeer lag daar aan de horizon.

De volgende dag teruggegaan met de 300mm en een aantal foto's gemaakt. Thuis de boven en onderkant eraf gesneden en wat dan overblijft is deze panaroma. Ben er best blij mee, want hij geeft precies de sfeer van die avond weer die ik op de foto wilde.
De volgende dag teruggegaan met de 300mm en een aantal foto’s gemaakt. Thuis de boven en onderkant eraf gesneden en wat dan overblijft is deze panaroma. Ben er best blij mee, want hij geeft precies de sfeer van die avond weer die ik op de foto wilde.

Toen bedacht ik me opeens dat ik ergens gehoord had dat er rode mossen in de winter te zien zijn op het kootwijkerzand. Hier een uurtje aan besteed met onderstaande foto’s als resultaat.

Structuur, kleur en contrast was geweldig om te zien. Ik kreeg een gevoel van de ijsland foto's die ik wel eens op internet voorbij zie komen. Onderaan een heuvel had ik geen bomen aan de horizon en kwamen de kleuren er best mooi uit.
Structuur, kleur en contrast was geweldig om te zien. Ik kreeg een gevoel van de ijsland foto’s die ik wel eens op internet voorbij zie komen. Onderaan een heuvel had ik geen bomen aan de horizon en kwamen de kleuren er best mooi uit.
Deze foto was van even daarvoor en had ik eigenlijk al afgeschreven. Met een kleine bewerking van kleuren en kleurdiepte kreeg hij toch de sfeer die ik wilde. De lucht voegt in deze foto ook wel degelijk iets toe.....
Deze foto was van even daarvoor en had ik eigenlijk al afgeschreven. Met een kleine bewerking van kleuren en kleurdiepte kreeg hij toch de sfeer die ik wilde. De lucht voegt in deze foto ook wel degelijk iets toe…..

Zwart/wit. Ik begon dit blog met een foto van een uil. Ik sluit er ook mee af. Nog ver voor de feestdagen werden er een aantal ransuilen gezien in bomen met gele blaadjes ( ik ben de naam van de boom even vergeten). Heel lastig om ze tussen alle gele blaadjes door leuk te fotograferen. Het was ook geen succes. Ik kwam met drie foto’s thuis omdat de uilen gewoon net niet op een mooie plek zaten.

Een van die foto's was deze. Beetje door een boom die ervoor stond heen fotograferen hoopte ik op een volledige gele zweem met daar doorheen een scherpe ransuil. Voor mij een mislukte foto. Toch ging ik er voor het schrijven van dit blog even mee aan de gang en maakte ik de foto zwart wit.... Die versie sprak me wel aan....
Een van die foto’s was deze. Beetje door een boom die ervoor stond heen fotograferen hoopte ik op een volledige gele zweem met daar doorheen een scherpe ransuil. Voor mij een mislukte foto. Toch ging ik er voor het schrijven van dit blog even mee aan de gang en maakte ik de foto zwart wit…. Die versie sprak me wel aan….

Voor mij nu wel een geslaagde foto.

Zo eindige een aantal foto-uitjes met ” van alles wat” ……….

4 thoughts on “Van alles wat

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*