Ten seconds in one day

Voor sommige dingen in het leven krijg je soms maar een kans. Als fotograaf krijg je soms ook van die kansen. Er worden soms zeer zeldzame soorten in Nederland aangetroffen die jouw als fotograaf de kans bieden om ze dichtbij huis te mogen fotograferen. Eigenlijk ben ik niet zo’n soortenjager en al helemaal niet meer zo’n massafotograaf, maar een sneeuwuil die al langer dan een maand in Nederland verblijft gaat toch wel kriebelen. Afgelopen weekend kreeg ik een uitnodiging om met een tweetal collega IVN fotografen die kans te pakken.

In december was het in het nieuws. Er waren al zes sneeuwuilen in Nederland gezien. Nu, een maand later, is het verhaal geverifieerd en het blijkt waar.  Tijdens een storm in Canada zijn negen sneeuwuilen op een schip beland. Deze zijn mee gereisd tot aan Europa, waar ze vanaf het schip de Belgische en Nederlandse kust zijn gevlogen. Sinds die tijd verblijven er twee jonge vrouwtjes op het waddeneiland Vlieland. Afgelopen zaterdag zoals gezegd met twee andere fotografen een dagje naar Vlieland afgereist om de uilen te bewonderen.

Een kort dagje werd het niet. Om 6.45 zouden we vanuit Nijkerk vertrekken om  de boot van 09.00uur vanuit Harlingen te hebben. Anderhalf uur later ben je dan op Vlieland. Wat ik niet wist, was dat er ook een heel klein stukje (kwartiertje) over de Noordzee gevaren moest worden. Dat heb ik geweten ook. De golven dede het schip een beetje schommelen en voordat ik het wist voelde ik me wat duizelig worden en liepen de zweetdruppels over mijn voorhoofd. Gelukkig duurde dit niet zo lang en konden we na eenmaal aangemeerd te zijn op Vlieland heel snel op een vooraf gehuurde fiets stappen om daar op een andere manier weer even lekker te zweten. De wind kwam namelijk best hard van voren en als je dan een grote rugzak op hebt en nog aardig door wil fietsen om je tijd zo goed mogelijk te benutten komen ook dan de pareltjes op je voorhoofd te staan.

 

Vanaf het fietspad was de uil niet te zien op de plek waar hij al een maand vertoefd. Vanaf een hoge duintop konden we hem toch ontdekken met de verrekijker. Samen met een aantal andere geïnteresseerde het gebied ingegaan en de uil kunnen fotograferen vanaf enige afstand.

Toen ik net op mijn knieën iets dichterbij aan het kruipen was, besloot de uil, of beter gezegd, de uilin,  op te vliegen en elders te gaan zitten. Tijd voor een lekker broodje en wat drinken. Niet voor alle andere fotograferen die de uil na tien minuten weer opjoegen, waardoor de uil zoweer over ons heen vloog en weer plaatsnam op een andere duintop. Helaas was ik net te laat met focussen om dit op te foto te zetten.

 

De sneeuwuil ging ieder keer boven op een duin zitten om zich zo een goed overzicht over de vallei te geven. Op deze plek is de uil langzaam in slaap gedut en hebben we van een uur of een tot half vijf moeten wachten voordat er weer wat beweging in kwam.

 

De zon begon al iets te zakken, de temperatuur daalde en de uil werd iets activer. Even een paar stapjes zetten, de vleugels strekken, een braakbal proberen te lozen, een poepje doen, nogmaals de vleugels strekken…. allemaal voortekenen dat de uil zou gaan vliegen en zou gaan jagen. Met de handen aan de knoppen zouden dit de tien seconden van de de dag moeten worden waar de plaatjes gemaakt moesten gaan worden…..
De uil vloog op, vloog een stukje tegen de wind in over het duin en de inschatting die we die middag hadden gemaakt over hoe de uil zou afwenden op de wind bleek waar. Hier draait de uil net naar ons toe. Omdat de uil normaliter in sneeuwlandschappen jaagt ben ik juist zo blij met een vliegbeeld, omdat de uil dan mooi kleurt bij de achtergrond…..
Een opname van een seconde later. Nu met de vleugels in andere vorm. De rest van de beelden waren helaas niet scherp genoeg of daar waren de vleugels buiten beeld.

Om tien voor zeven ging de boot weer terug. Gelukkig hadden we op de terugweg met fietsen de wind in de rug en mochten we terugvaren met de sneldienst. Om tien uur in de avond stapte ik weer mijn huis binnen. Ik besefte me dat ik een hele dag op pad was geweest om slechts een moment van tien seconden te kunnen fotograferen. Wat ik me ook besefte was dat dit me helemaal niets uitmaakte want het was wel een fantastische dag met heerlijk weer een gezellige mensen om me heen.

2 thoughts on “Ten seconds in one day


  1. Wat een mooie foto’s heeft u gemaakt. Ik was vanmorgen in de kunstkelder in Putten om wat foto’s te maken voor de kabelkrant in De Schauw.
    Nu heb ik even op internet gekeken en kwam de foto van de sneeuwuil tegen. Wow echt mooi en wat een dag voor een paar foto’s, maar het geeft denk ik een geweldig gevoel.
    Veel succes,
    Mirjam de Boer
    Kabelkrant De Schauw


  2. Inderdaad ten seconds…. ik ga er donderdagavond iets langzamer over doen en jij hoop ik ook.
    groet Ronald

Laat een reactie achter bij Mirjam de Boer Reactie annuleren

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*